|
|
Wystawa stała "Polskie kapele i ludowe instrumenty muzyczne"
Ekspozycja stała ukazuje dzisiejszy stan polskiego instrumentarium ludowego. Podzielona jest na dwie części. Pierwsza - to podstawowe typy kapel najbardziej charakterystyczne dla polskiej muzyki ludowej. Druga część - to przegląd przez poszczególne rodzaje instrumentów funkcjonujących w polskiej muzyce ludowej, usystematyzowanych wg sposobu wytwarzania dźwięku (podział przyjęty za niemieckimi muzykologami Erichem Moritzem von Hornbostelem i Curtem Sachsem).
Kapele W czasach, kiedy nie istniały dzisiejsze możliwości techniczne przekazywania dźwięku drogą radiową, telewizyjną, satelitarną czy multimedialną, ani nawet dzisiejsze możliwości jej odtwarzania - jedynym sposobem na to, by jej słuchać było po prostu granie na instrumentach. Muzyka - granie i śpiewanie - towarzyszyła człowiekowi na każdym etapie jego życia. Dźwięk organów przyjmował noworodka do wspólnoty wierzących, a wraz ze śpiewem żałobnym odprowadzał zmarłego w ostatnią drogę. Granie i śpiewanie było obecne w innych ważnych momentach - na weselach czy w kościelne święta wyznaczające rytm roku. Jednak muzyka służyła przede wszystkim rozrywce. Podstawowym nośnikiem muzyki - już od najdawniejszych czasów - były kapele. W zależności od regionu Polski były one zróżnicowane pod względem ilości i rodzajów instrumentów, brzmienia i rodzaju wykonywanej muzyki. Najbardziej charakterystyczną cechą polskich kapel ludowych jest wszechobecność instrumentów strunowych - w szczególności skrzypiec. Nie było w Polsce kapeli, w której nie grałyby skrzypce. Kapela podhalańska - tzw. \"muzyka\" składała się i składa po dzień dzisiejszy wyłącznie z instrumentów strunowych - skrzypiec i basów. W muzeum prezentowane są kapele, pod względem swego składu najbardziej reprezentatywne i charakterystyczne dla polskiej muzyki ludowej : kapela szamotulska, koźlarska z pogranicza Ziemi Zbąszyńskiej i Lubuskiej, kapela rzeszowska, \"muzyka\" góralska z Podhala i kapela łowicka. Każdej kapeli towarzyszy nagranie dźwiękowe najbardziej dla niej typowych utworów.
INSTRUMENTY Drugą część wystawy tworzą poszczególne instrumenty, popularne niegdyś wśród ludności wiejskiej. Niestety nie wszystkie używane są do dzisiaj. Wiele z nich zastąpiły instrumenty fabryczne czy wielofunkcyjne instrumenty elektroniczne. Niektóre z prezentowanych instrumentów istnieją tylko w przekazie etnograficznym i zbiorach muzealnych. Pokazane są w układzie odpowiadającym koncepcji systematycznego podziału, w którym kryterium jest sposób wytwarzania dźwięku.
Zgodnie z tą systematyką dzielą się one na cztery grupy: *idiofony /instrumenty samodźwięczne, jak: kołatki, terkotki, dzwonki, trzaskawki, tarapaty, grzechotki, harmonie/; *membranofony /instrumenty z brzmiącą membraną, jak: bębenki, burczybasy /; *chordofony /instrumenty strunowe, jak: skrzypce,basy,mazanki,złóbcoki,cymbały/; *aerofony /instrumenty dęte, jak: fujarki, piszczałki, gwizdki, kozły, dudy, trąbki, trombity, bazuny, ligawy/.
Na wystawie można wysłuchać dokumentalnych nagrań prezentowanych instrumentów.
• Idiofony więcej >>
• Membranofony więcej >>
• Chordofony więcej >>
• Aerofony więcej >>
|
|